64-514 Pamiątkowo ul.Szamotulska 15
woj. Wielkopolskie

+48 691 397 630
kontakt@bazanty.net.pl

Kategoria:
  • Bażant złocisty (Chrysolophus pictus obscurus) - gatunek z rodziny kurowatych. Pochodzi z górskich lasów w środkowych i zachodnich Chinach porośniętych gęstymi krzewami oraz bambusem, ale dzikie populacje zostały sprowadzone do Wielkiej Brytani gdzie rozpowszechniły się w lasach mieszanych z gęstym runem. Bażanta złocistego sprowadzono także do innych krajów Europy.

  • Dorosły kogut osiąga długość od 90 do 110 cm, z czego 2/3 długości stanowi jego piękny ogon z czarnymi nakrapianymi plamami w kolorze cynamonu. Na głowie ma jaskrawożółty czub i takiego samego koloru okolice kupra. Pozostała część tułowia a przedewszyskim pierś jest jasno czerwona. Grzywa na głowie zachodząca od tył na szyję tworzy szeroki kołnierz i jest pomarańczowozłoty w czarne pasy. Skrzydła są metalicznie niebieskie, pióra na grzbiecie zielone z ciemną obwódką. Nogi i stopy są żółte. Samica natomiast ma ubarwienie brązowoszare z cętkowanym odcieniem. Tak jak samica brązowoszary kolor ma młodzież bażanta złocistego.
  • Pomimo efektownego wyglądu koguta, to bardzo trudno zobaczyć te ptaki w ich naturalnym gęstym i ciemnym środowisku. W konsekwencji, niewiele iadomo na temat ich zachowania w środowisku naturalnym.

  • Żywią się ziarnem zbóż, zielonymi częsciami roślin oraz bezkręgowcami. Nocują na drzewach a w dzień choć mogą latać, wolą uciekać, jeśli zostanią spłoszone, mogą nagle wzbić się z dużą prędkością w górę.
  • Koguty to poligamiści i w okresię lęgowym gromadzą wokół siebie od 4 do 8 kur. Samica znosi od 6 do 16 kremowych jaj, które wysiaduje przez 22-23 dni.
  • Kategoria:
  • Bażant Ghigi, bananowy, lutino lub żółty. Znany również jako złocisty Ghigi, jest popularna mutacją. Odmiana ta została uzyskana w niewoli w 1950 roku w Bolonii we Włoszech, przez profesora Alessandro Ghigi, na podstawie typowego Bażanta złocistego, pochodzącego z centralnych i zachodnich Chin porośniętych gęstymi krzewami i bambusem.
  • Dorosły kogut osiąga długość od 90 do 110 cm, z czego 2/3 długości stanowi jego piękny ogon z cimnoszarymi nakrapianymi plamami. Na głowie ma jaskrawożółty czub i takiego samego koloru okolice kupra. Podobnie pozostała część tułowia a przedewszyskim pierś jest koloru żółtego. Grzywa na głowie zachodząca od tył na szyję tworzy szeroki kołnierz i jest pomarańczowozłoty w czarne pasy. Skrzydła są żółtoszare z ciemnymi plamami, pióra na grzbiecie żółte z ciemną obwódką koło szyji. Nogi i stopy są żółte. Samica natomiast ma ubarwienie jasnoszare z cętkowanym jasnym odcieniem. Podobnie jak u Bażanta złocistego młodzież jest ubarwiona jak samica, czyli mają upierzenie koloru jasnoszarego.
  • Żywienie takie somo jak u Bażanta złocistego - ziarno zbóż, zielone części roślin i bezkręgowce. Koguty potrzebują wokół siebie od 4 do 8 kur. Kury znoszą w warunkach niewoli od 10 do 20 i więcej jaj., które najczęściej inkubuje się przez 22-23 dni.
  • Kategoria:
  • Kury araukana (gallus inauris) charakteryzuje wyprostowana postawa tułowia, która przypomina budowę kur bojowych. Głowa tych kur jest krótka i szeroka. Charakterystyczną cechą tych kur jest brak kości ogonowej co w konsekwencji daje owalny kształt tułowia. Natomiast tam gdzie inne kury mają zausznice, u araukanów występują brodawki porośnięte piórami które powinny rosnąć trochę do tyłu. Grzebień jest wałkowaty, wąski i dość nieregularny. Nogi koloru zielonego a skrzydła mocno przylegające do tułowia. Istnieje wiele odmian barwnych kur araukana. Jaja mają kolor niebieski, zielony oraz spotyka się jaja w kolorze różowym. Według naukowców jaja tych kur charakteryzuje niższy poziom cholesterolu, mają grubszą skorupę od zwykłych brązowych jaj, są dłużej świeże i mają lepszą jakość żółtka i białka za co uchodzią za bardzo zdrowe.

  • Dorosły kogut typu standard waży od 2 do 2,5 kg, a kura ok. 1,6 kg, natomiast miniatura kogut 0,8 - 0,9 kg, kura 0,7 - 0,8 kg. Nieśność u standardów jest większa i wynosi 180 jaj, a miniatury 120 jaj rocznie. Masa jaj u standard to 50 g, a u miniatur ok. 32 g.

  • Pochodzenie przodków kury araukana nie jest jeszcze ustalone, czy pochodzą z Azji i do Ameryki Południowej dotarły przez ocean, czy też przodek tych kur jest z południowo-amerykańskiej dżungli. Kury z Azji pochodzą od powszechnie znanego Kura Bankiwa, które niosą jaja w białej lub brązowej skorupce. Na istnienie innego przodka może wskazywać brak kości ogonowej oraz niebiesko - zielonkawe skorupki jaj. Były już przed dotarciem Kolumba na ten kontynent. Do tej pory naukowcy szukają brakujących ogniw z innymi rasami kur. Pierwsze opisy tego drobiu pochodzą z 1519 roku przez portugalskiego odkrywcę Magellana. W 1700 roku kury araukana pojawiły się w Wielkiej Brytanii i innych krajach europejskich. Do tej pory ustalono, że kury araukana pochodzą ze skrzyżowania Kur Quetro które były rodzimą rasą indiańskiego plemienia Mapuche i zamieszkiwały rejon między północnym Chile a południwym Peru z kurami Colloncas przywiezionymi przez hiszpańskich konkwistadorów. Kury Collonkas i kury Quetros stopniowo rozprzestrzeniały się a w winiku wymieszania powstały trzy głowne rodzaje chilijskich kur. Pierwszy z nich to typowe podobne do zwykłych kur, drugi taki sam tyle, że znoszący niebieskie jaja a trzeci typ podobny do kur quetro, bez ogonów i lekko mniejszy znoszące także niebieskie i oliwkowo zielone jaja. W rodzimych stronach Chile nazwa kur araukana nie istnieje, natomiast używa się nazwy Gallina Mapuche.
  • Kury Gallina Mapuche - araukana można hodować na działce, podwórku czy w zamknięteym wybiegu lub w wolierze. Wyróżniają się łagodną naturą, szybko się oswajają. Są bardzo żywe, pełne temperamentu, potrzebują dość dużo przestrzeni. Chociaż mają brak ogonów to potrafią dobrze fruwać, a koguty nie są agresywne do innych odmian kur a także do człowieka. Są godne polecenia wszyskim, dobrze znoszą nasze zimy i nie chorują.
  • Kategoria:
  • Kiściec srebrzysty (Lophura nycthemera) to gatunek z rodziny kurowatych. Pochodzi z gór Mjanmy, Tajlandii, Wietnamu, Laosu, południowej części Chin i wyspy Hajnan. Ptaki te można spotkać także na nizinach porośniętych trawami. Najbardziej jednak upodobał sobie obrzeża gęstych lasów oraz dżungle bambusowe, przede wszystkim na wysokości 1500-2000 m n.p.m.
  • Samce bardzo różnią się od samic, u koguta grzbiet i skrzydła są białe w czarne prążki. Brzuch i czub ma czarne, ogon jest także biały w czarne prążki i czarne plamki.Samiec może osiągnąć długość ciała od 125cm, z czego sam ogon osiąga 70cm. Samica natomiast osiąga tylko 60-70cm. Kura ma ubarwienie zbliżone do brązowego, pióra pokrywowe są czarne z brązowym obrzeżem, przypominające łuski. Młode Kiścce srebrzyste ubarwienie mają takie samo jak samica, lecz ich barwa jest trochę jaśniejsza od upierzenia kur. U obu płci z boku głowy czerwona maska, nogi także mają barwę czerwoną. Samica Kiśca srebrzystego zaczyna znosić jajka już pod koniec lutego i kończy w maju. Kury bardzo często same wysiadują jajka w wolierze, lecz należy im dostarczyć skrzynkę lub inny pojemnik wyścielony sianem albo słomą. Samce Kiśca są gotowe do rozrodu w drugim roku, a kury już w pierwszym. Samica znosi od 8 do 14 jaj. W warunkach wolierowych może znieść ich znacznie więcej, lecz te ponad stan mogą być nie zapłodnione. Okres wysiadywania trwa od 24 do 25 dni.

  • Kiściec srebrzysty jest uważany za najłatwiejszego w hodowli. Można spotkać jego hodowle wolierową na całym świecie. Gatunek ten dobrze znosi niskie temperatury w zimie, chociaż nie potrzebuje ochrony przed mroźnym wiatrem i niską temperaturą. Warto jednak wolierę zabezpieczyć od wiatru po stronie wschodniej, skąd najczęściej odziałuje mroźny wiatr.
  • Pożywienie tych bażantów w warunkach naturalnych stanowią pędy roślin, młode liście, jagody, wszelkie nasiona traw i zbóż oraz różne owady.